نزار قباني

لا بُدَّ أن أستأذِنَ الوطَن

ناچارم از وطن اجازه بگيرم

1

من قَبلِ أن اكتَب عن عينيك..يا حبيبتي

پيش از اين كه در باره چشم هايت بنويسم

لا بُدَّ أستأذِن الشَجَر.

ناچارم از درختان اجازه بگيرم

من قبل أن اكتب عن وجهك يا أميرتي

پيش از آن كه درباره چهره ات بنويسم
لا بُدَّ أستأذِن القَمَر.

بايد از ماه اجازه بگيرم

من قبلِ أن اكتب عن بحري،وعن عواصِفي

پيش از آن كه درباره درياي ام و توفان هايم بنويسم
لا بدّ أن أستأذن المَطَر.

ناچارم از باران اجازه بگيرم
من قبلِ أن أدورَ في فَضَاء النَهد..يا سيدتي

پيش از آن كه در هواي پستان هايت بچرخم بانوي من
لا بُدَّ لي..

نزار قبانی 

رسَالهِ مِن تحتِ الماء

نامه ای از زیر آب

إنْ کُنتّ صدیقي..

اگر دوست من هستی

سَاعِدْ نی ..  کَیْ أرحلَ عنکْ

کمکم کن از تو هجرت کنم

أو کُنْتَ حبیبي..

اگر عزیز منی

سَاعِدْ نی ..  کَیْ أشْفیَ منکْ ..

کمکم کن از تو شفا یابم

لو أنِّي أعرفُ..

اگر می دانستم

أنَّ الحُبَّ خطیرٌ جِدّا ً.. ما أحْبَبْتْ..

که دوست داشتن خطر ناک است ..  به تو دل نمی بستم  

لو أنّي أعرفُ..

اگر می دانستم

أنَّ البحرَ عمیقٌ جِدّا ً.. ما أبْحَرتْ ..

که دریا عمیق است..  به دریا نمی زدم

لو أنّي أعرفُ خاتِمَتي ..

اگر پایانم را می دانستم

ما کُنْتُ بَدأتْ ..

هرگز شروع نمی کردم