تبليغاتX
همیشه خیابانی هست که مرا به دریا ببرد:: رضا طاهری:: کارتونی
بیست و هفتم آذر 1386
9 سال قبل
گاهی دلخور می شویم از خودمان چقدر فاصله افتاده است بین ما و آرزوهایمان،  تو خود حجاب خودی از میان برخیزحالا فکر می کنم جناب شازده کوچولو برای برگشت به سیاره کو چک اش به چه چیزهای فکر می کرده است ویا پوسته انداختنن  مارها از چه نوعی است یا پوسته انداختن کرم ها و تبدیل آن به پروانه چگونه است. چگونه باید دنیامان را تغییر دهیم واقعا گاهی دلزده می شویم از دنیایی که در آن زندگی می کنیم . من دوست دارم همیشه کودک باشم و دنیای کوچولوی زمین را بگردم دوست دارم مانند ماهی کوچکی باشم که دریا ها را شنا می کند  گاهی دوست دارم بنشینم تلوزیون ببینم به خصوص شبکه  دنیای حیوانات آن هم دنیای قارچ ها ریز ی که دنیای فاسد شدنی را می خورند  و می بلعند.  

ماهی برهنه

تمام دریا ها را شنا کرد 

 

حاالا در حالی گوشه ای از دلم در حال تکان خوردن و لرزیدن است ( عین معماری هر کوچه قدیمی تر شهر - ترس از حادثه زلزله دارم  دیوار) بر می گردم به ۹ سال قبل که پشت میزهای دانشگاه سر کلاس مقاومت مصالح بودم و داشتم می نوشتم گرچه همان سال این را توی کتاب شعر اولم "هفت تا و دو تا دوستت دارم" آوردم.آدم ازیادآوری برخی از گوشه های زندگی استخوان های پشت اش  تیر می کشدآن گونه که استخوان های  پشت  خوابانیده های در پلاشز هدایت و ساعدی.

ترسی که از داشتن تو دارم

آن قدر هست

که گاهی مجبورم

 برای بچه نازی که از سیاره ی دوری با من صحبت می کند

توضیح بدهم

گوشه ی دیواری که تویی

 مهندس عمران بشو نیستم

من خواب هایم را برای کسی تعریف نمی کنم

تنها وقتی باران می بارد

پای کوه بلندی می کارمشان

و همه هم کلاسی هایم می دانند

همین که زلزله بیاید

 ویران می شوم

+ نوشته شده در 16:30 توسط رضا طاهری.
بیست و چهارم آذر 1386
فال قهوه

 

كلاس اول راهنمايي بودم كه گفتگوي من وشعر  نزار قباني و زندگي طاها حسين را خواندم و همان سال مردي كه مي خندد از ويكتور هوگو و ده بيست رمان ديگر. درست سال آخر جنگ بود و من در كنار درس خواندن و حفظ ديوان حافظ بازيگر يك تاتر بودم كه قرار بود در جشنواره كشوري تاتر در رامسر شركت كنيم. روزهاي تابستان را با فراغت بيشتر كتاب مي خواندم و شب ها تمرين تاتر مي كرديم. به علت نزديكي به عرب هاي آن طرف خليج فارس ( بدون استفاده از ماهواره) گاهي از كانال هاي عربي برنامه هاي كارتوني مي ديدم. كارتوني هايش جز قصه هايي كه برگرفته از هزار و يك شب بود زيبا نبود. تلوزيون ايران نمي گرفت و شايد هم بايد تا ساعت چهار منتظر مي مانديم تا تك كانال ايراني تلوزيون، برنامه اش را شروع كند وكاش شازده كوچولو مي گذاشت. گاهي منتظر كارتوني هاي عربي مي ماندم. مدام كنار تلوزيون مي ايستادم و پيچ كانال هاي عربي را مي چرخاندم. به اسم نزار قباني برخوردم. همان كه گفتگوي من و شعرش را خوانده بودم و بعدها توي دانشگاه كليات شعرش كه در سه جلد قطور بود به كمك دوستانم مي خوانديم. آن روز خواننده بزرگ مصری عبدالحليم حافظ مي خواند. ( اين خواننده عرب زبان در اکثر آهنگ هايش از اشعار نزار قبانی  استفاده كرده است) من از زبان عربي چيزي نمي دانستم و با اين كه آن روزها بيشتر جمعيت كنگان عرب زبان بودند سعي نكردم عربي بياموزم. و لي شعر نزار قباني از سنخ ديگري بود. هيچ گاه شعر نزار قباني را دوست نداشتم ترجمه بخوانم و هميشه احساس مي كردم مي دانم چه مي گويد چه مي نويسد. حالا كه باز مي برمي گردم و آن سال ها را چون دود سيگاري مي بينم كه به هوا رفته است دوست دارم شعري را بخوانم كه آن روز  تابستان  از تلوزيون مصري شنیدم. و سال ها بعد سرنوشت من ......

 

نزارقبانی

 نزار قبانی

قارئه الفنجان

فال قهوه

 

جَلَسَت والخوفُ بعينيها

نشست و ترس در چشمانش بود
تتأمَّلُ فنجاني المقلوب

فنجان واژگونم را نگريست
قالت:

گفت:

يا ولدي.. لا تَحزَن

غمگين مباش پسرم
فالحُبُّ عَليكَ هوَ المكتوب

عشق سرنوشت توست

يا ولدي، قد ماتَ شهيداً

پسرم هر كه در اين راه بميرد

من ماتَ على دينِ المحبوب

در شمار شهيدان است.
فنجانك دنيا مرعبةٌ

فنجان تو دنيايی هراس انگيز است

وحياتُكَ أسفارٌ وحروب..

زندگی ات سرشار از کوچ و جنگ.

ستُحِبُّ كثيراً يا ولدي..

پسرم !بسيار دل می بازی

وتموتُ كثيراً يا ولدي

بسيار می ميری

وستعشقُ كُلَّ نساءِ الأرض..

بر تمام زنان زمين عاشق می شوی

وتَرجِعُ كالملكِ المغلوب

اما چون پادشاهی شکست خورده ،باز می گردی.

بحياتك يا ولدي امرأةٌ

پسرم! در زندگی ات

عيناها، سبحانَ المعبود

زنی است با چشمانی شکوهمند.
فمُها مرسومٌ كالعنقود

لبانش خوشه انگور.

ضحكتُها موسيقى و ورود

خنده اش موسيقی و گل
لكنَّ سماءكَ ممطرةٌ..

اما آسمان تو بارانی ست
وطريقكَ مسدودٌ.. مسدود

و راه تو بسته. بسته

فحبيبةُ قلبكَ.. يا ولدي

پسرم! معشوقه ات

نائمةٌ في قصرٍ مرصود

 در قصری در بسته است

والقصرُ كبيرٌ يا ولدي

قصری بزرگ پسرم

وكلابٌ تحرسُهُ.. وجنود

با سگ های نگهبان و سربازان

وأميرةُ قلبكَ نائمةٌ..

شاهزاده ات خفته است

من يدخُلُ حُجرتها مفقود..

هرکس به اتاقش بخزد

من يطلبُ يَدَها..

به خواستگاری اش برود

من يَدنو من سورِ حديقتها.. مفقود

و از پرچين باغش بگذرد

من حاولَ فكَّ ضفائرها..

يا گره گيسوانش را بگشايد
يا ولدي..

پسرم ،

مفقودٌ.. مفقود

ناپديد می شود  ناپديد
بصَّرتُ.. ونجَّمت كثيراً

فال بسيار گرفته ام طالع بسيار دیده ام
لكنّي.. لم أقرأ أبداً

 اما نخوانده ام

فنجاناً يشبهُ فنجانك

 هيچ فنجانی شبيه فنجان تو
لم أعرف أبداً يا ولدي..

پسرم هرگز نديده ام
أحزاناً تشبهُ أحزانك

و غمی چون غم تو
مقدُورُكَ.. أن تمشي أبداً

في الحُبِّ .. على حدِّ الخنجر

در سرنوشت تو عشق پيداست
اما پايت هماره برلب دشنه است
وتَظلَّ وحيداً كالأصداف

هميشه چون صدف تنها می مانی
وتظلَّ حزيناً كالصفصاف

وچون بيد غمناک

مقدوركَ أن تمضي أبداً..

و سرنوشت تو است
في بحرِ الحُبِّ بغيرِ قُلوع

که هميشه در دريای عشق بی بادبان باشی
وتُحبُّ ملايينَ المَرَّاتِ...

پسرم! هزاران بار دل می بازی
وترجعُ كالملكِ المخلوع..

 و باز مي گردي چون پادشاهی خلع شده

+ نوشته شده در 18:39 توسط رضا طاهری.
نوزدهم آذر 1386
آتشی بزرگترین شاعر معاصر

                                                    آتشی

نه  برای این که منوچهر آتشی همشهری خطابم می کرد و دوستم می داشت  نه  برای این که از شعر آتشی خوشم می آید . هنوز از خوانش شعر شاملو و فروغ به دلایل شخصی لذت بیشتری می برم اما آن چه مرا واداشت طی یا داشتی مطلب زیر را درهفته نامه نیمروز دوشنبه ۵ اذر ۸۶ شماره ۴۸  چاپ کنم  تنها اعتقاد  و باور به جوهره شعری و سواد شاعری در شعر منوچهر آتشی است.

« باور کنید دنیا اسب رهوار خسته ای نیست / كه بي سوار سوي آخورش روانه كنند»

 آتشی در شعر امروز ایران فضاي تازه و وحشي و نسبتا حماسي وارد کردکه در آن منش خشن ،خودمداری و طبیعت ایرانی را به سمت مدارا و نوعی عقلگرایی و انسان محوری سوق داد. او در طول زندگی سرشار از نوجویی و نوگویی بود و شعر او همواره دیگر گونه تر و شور وشوق اش متفاوت با گونه ها ی شعرمعاصرایران بود.

« فرصتی ای مرگ تا برای آخرین بار بتم را بردارم و در این کوچه های مرده بنوازم و بخوانم به شور»

 آتشي در شعرهایش کمتر از ضمير من سود می جست. عشق و شور را در لباس حماسی و با تصویرهای بکر طبیعی درمی آمیخت؛ و در کنار دید کاریزماتیک ونوستالیژک خود و حاکم بر زمان اش از سياست نظام های بسته و میلیتاریسم دلزده شده بود و دنبال مفر ديگري مي گشت؛ وطبيعي بود كه در جستجوي زباني باشدكه بهره ی بيشتر ی از شعر برده باشد.

 «من در  اين سن ام هيچ كتابي نيست كه در حوزه فعاليت‌‏ام ناخوانده مانده باشد, اگر كساني كه به شعر علاقه‌‏مند هستند و حس مي‌‏كنند قريحه شعري دارند به سراغ شعر بروند و گرنه به دنبال شعر رفتن كاري عبث و بيهوده است.»

 آتشی شاعری بهره ور از دانش ادبی زمان خویش بود. شناخت خوبی از زمان و جامعه ادبی ایران داشت و شعرهایی بسیار زیبا سرود. من به این یقین ام که آتشی بزرگترین شاعر معاصر ایران است.

 

+ نوشته شده در 11:42 توسط رضا طاهری.
نوشته های پیشین

آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
تیر 1386
شهریور 1385
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
خرداد 1384
بهمن 1383