در سیاهی شهرها به شتاب گام بر می دارم

 شهرهایی از آن دیگران

چه مردمانی که آرزو هایی پنهان به خانه می برند

و خانه هایی که پشت کرده اند به هم     خیابان ها

چه پاهایی که سبک گام برداشته اند و

                                            سنگین برگشته اند

تا چه بنویسم بر خواب یا بیداری

در چشم های که زندگی اش را همه جا حاشا می کند

ستاره ی مرموزی که به آن چشم می دوزم تا گم نشوم

چقدر صدف های خالی

چقدر دریا به آسمان مانده است

این روزها کمی گرفته ام

از عطر تو وهراس گنجشک ها که در صدایم نیست

چه بگویم وقتی به شعر بر می گردم و تو را با من نمی بینند

جزیره ای  که کشتی طوفان زده ی مرا از آن گریزی نیست

خاکی ام که ازباران  نمی گریزم

آهویی شعله ورم اگر تو نباشی

ماهی ای بیرون افتاده از آبم و

تو ـ ماه من ـ

                پولک

                       پولک

                             از اندامم لیز می خوری می افتی پایین

                                                                        ∙

سر سطری که شب هست و

                                 ماه هست و

                                                جهان

جهان کولی واژه ها ست

هردم به رنگی می نشیند

در عشق من  اما چیزی از گرمای جهان است 

رها و شلنگ انداز

 پا بر زمین می کوبد

می چرخد

می رقصد مثل گردبادهای جنوب

در چشمانت که دریاست حلقه می زنم

وبه تو بر می گردم

چون ماهیانی که هنگام تخم ریزی به ساحل بر می گردند

پرسه بر اندام تو می زنم

چونان که قاره ای است

بر تو چنان سفر می کنم که بر جهان

راهی در کوهستان

جنگلی از ستون های افسون شده

بارویی از رنگ

وسرزمینی ازنمک

چهره ات دریاچه ای نرم

که تصویر شکسته ی مرا تکرار می کند

نامت را چگونه جاری سازم که زیباتر شود این شعر

آن سان که ماه در آسمان زیبا می نشیند و

آفتاب بر نوک کوه ها

 کجا بوده ام کیستم نامم چیست

بگذار تا نامم را عریان کنم

نام من می خرامدو

در  پای تو بر زمین می نشیند

عشقی که با بهار نام تو آغاز می شود  خزانی ندارد

۸۶/۳/۱۸ بندرکنگان