مورچه سياه كوچولو از اين ساعت بايد كار مي كرد.

حكم اداري اش را گرفت و خواند:

من يك مورچه كارگر هستم·

يك روز زمين گرمش مي شود

تمام آب ها تبخير مي شوند

لب هاي من و تو خشك مي شود

و ديگر كلمه اي برآن ها نمي رويد

الاغ پير خنديد و گفت:

متولد مي شويم

رنج مي كشيم

مي ميريم

ذهن من صخره اي است

در كنار امواج درياها

كه لك لك ها بر آن مي نشينند و

به پرواز در مي آيند

من تنها يك صخره ام

تو نيز بر من بنشين و

به پرواز درآي

آن كه مي خواند مرا

درد هاي خفته ام را بيدار مي كند

گفته بودم:

درياها را قراري نيست

دائما سر به ساحل مي كوبند

وهمان ترانه هاي  هميشگي را مي خوانند

من كه مي گويم قصه همين است

در جادوي روشن آفتاب

شبانه ها  آب مي شوند

صبح از راه مي رسد

اين قصه تمام مي شود

و آنكه مي خواند مرا

دردهاي خفته ام را بيدار مي كند